فضای مطلوب، حاصل جمع عناصر مطلوب نیست؛ از برهمکنش آنها زاده میشود، از رابطهای که میان نور و ماده، فرم و عملکرد، بنا و زمینه شکل میگیرد. معماری، جستوجوی این رابطههاست؛ تلاشی برای یافتن نظمی که از دل همنشینی عناصر پدیدار میشود و به فضا کیفیتی فراتر از اجزای آن میبخشد. ما در طراحی، در پی کشف و آفرینش همین کیفیتها هستیم؛ در پی رابطههایی که فضا را از یک ظرف خالی برای زندگی فراتر میبرند و آن را به بخشی از تجربه زیستن بدل میکنند. گاهی این کیفیت در بازی نور و سایه آشکار میشود، گاهی در لمس یک ماده، در پیوند با طبیعت یا در سکوت میان دو فضا. برای ما، معماری بیش از آنکه کنار هم نشاندن عناصر باشد، اندیشیدن به رابطه میان آنهاست؛ جستوجویی پیوسته برای خلق فضاهایی که نهفقط پاسخگوی نیازهای انسان، بلکه گشاینده افقهای تازهای برای تجربه، ادراک و زیستن باشند.